ଛାଇ

ଥକ୍କା ମାରିବି ବସିବାକୁ ଛାଇତ ମିଳିବଘର ର ଛାତ ତଳୁ ତୋଟା ମାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତଛାଇ ଆଉ ଛାଇହେଲେ ତା ପଣତ ଛାଇର ଶୀତଳସେ ଛାଇରେ କାହିଁ lବଞ୍ଚିଥିବା ଯାଏ ତ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିବଏକାଧିକ ସମ୍ପର୍କ ର ଶସ୍ତା ଶବ୍ଦ ମାନବେଳେ ବେଳେ ହେବ ପୁଣି ତିକ୍ତମମତା ରେ ଭରା ସେଇ ଏକ ମାତ୍ର ଶବ୍ଦସେଥିରେ ତ ଭରିଛି

ୱର୍କ ଫର୍ମ ହୋମ

ସେଦିନ ବିଲ ରୁ ଫେରି ଝାଳ ବୁହା ଅବଶ ଶରୀର ଟାକୁ ଦଣ୍ଡ ଦୁଆର ମାଟି ପିଣ୍ଡା ଉପରେ ଗଡେଇ ଦେଉ ଦେଉ ସ୍ତ୍ରୀ ମଳବିକା ଓ ପୁଅ ରାକେଶ ହସ ହସ ବଦନ ରେ ଧାଇଁ ଆସିଲେ ରାଜନ ପାଖକୁ ।ମାଆ ପୁଅ ଙ୍କର ହସ ହସ ମୁହଁ ଦେଖି ରାଜନ ମଧ୍ୟ ଟିକେ ହସି ଦେଇ ଚିନ୍ତା କଲେ,"ସତରେ ମୋର ଏ ମାଟି ଘର ଟି ବି ମୋ ପାଇଁ

ମୌସୁମୀ

ଦରିଆ ପାରିରୁ ଆସୁଥିଲା ଆସୁ ଅଛି ମଉସୁମୀ ଆଜିଦାରୁଣ ନିଦାଘ ଦାଉ ସାଧୁଥୁଲା ବୁଦ୍ଧି ଯିବ ତାର ହଜି

ପରଶ୍ରୀକାତର

ଅନ୍ୟର ସୁଖରେ ଦୁଃଖ କରେ ଯିଏପରଶ୍ରୀ କାତର ସିଏଆଜି ନ ହେଲେ ବି କାଲିକି ନିଶ୍ଚୟଦୁଃଖ କଷ୍ଟ ଭୋଗିଥାଏଏପରି ଜନକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ନ ହୋଇପ୍ରଭୁ ବହୁ ଦୁଃଖ ଦେବେସେଥିପାଇଁ ଇର୍ଷା କରନାହିଁ ଦେଖିଅନ୍ୟ ର ଆନନ୍ଦ କେବେପରକୁ ସାହାଯ୍ୟଦେଲେ ସୁଖ ଢାଳିହୋଇବେ ମାନବ ଦେବଏପରି ଗୁଣର ବ୍ୟକ୍ତିଟିଏ ଜାଣଯୁଗେ

ଛୋଟ ଆମ ସଂସାର

ଛୋଟ ଆମ ସଂସାରପ୍ରଭୂ ଦୟାରେ-ହସ ଖୁସିରେଦିନ କଟୁଛି ଆମର. ! ରତନ ଦୁଇ ଆମରି ପାଇଁଦେଇ ଅଛନ୍ତି ଜଗତ ସାଇଁରମା ଓ ଉମା-ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପ୍ରତିମାଘର ଲାଗୁଛି ସୁନ୍ଦର. ! ମନକୁ କରି ନାହିଁ ନିଉନନାହାଁନ୍ତି ବୋଲି ପୁତ୍ର ସନ୍ତାନଖେଳ କୁଦରେ-ପାଠ ପଢ଼ାରେଝିଅ ମୋ ଏକ ନମ୍ବର. ! ମନରେ କେତେ ଆଶା

ମୂଷାଫିର୍ ଖାନା

ଶବ୍ଦର ଘନ୍ ଘଟା ଭିତରେ ନିରବ ନିଶ୍ଚଳ ହୋଇକେତେବା ଖୋଜିବି ଆଉ ଅଣ ନିଶ୍ୱାସୀ ହୋଇଯାଏପ୍ରତି ଆଘାତରେ । ଜୀବନ ଜଳୁଚି ଦେଖ ଜୁଇର ନିଆଁରେପାଷାଣ ପ୍ରତିସମ ଠିଆ ଏଠି ମୁଁ ଧୂ ଧୂ ଝାଞ୍ଜିଖରା ମରିଚିକା ପରେ ।ମୁଁ ମୂଷାଫିର୍ ଖାନାକେହିକେବେ ଦେଇଛିତ ଲେଖି

ଅନ୍ତର୍ଦାହ

ଫୁଲଟିଏ ବୋଲିବୁଝିଲନି ବ୍ୟଥା ମୋ ଅନ୍ତର୍ମନର......ନର ପିଶାଚ ପରିଝୁଣି ଶୋଷିନେଲମୋ ଦେହର ତଟକା ତଟକାରକ୍ତ ଯେତେ.......କୋମଳ ସତେଜ ଅଙ୍ଗକୁମଧୁଶୂନ୍ୟ କରିବିଭୋର ହୁଅ ତୁମେଚୁମି ଚୁମି ଥରକୁ ଥର। ଆଉ ମୁଁ......ଅସହ୍ୟ ଅବ୍ୟକ୍ତ ଅଶ୍ଵସ୍ତିରେହେଉଥାଏ ଛଟପଟ,ଦୋହଲି ଯାଏ ମୋ

ଷୋଡ଼ଶ ନାମ

ମରତ ମଣ୍ଡଳେ ଜୀବ ହୋଇଲେ ଜନମଅନୀତି ଅଧର୍ମ ପାପ କରେ ସେ କରମ ।ସକଳ ପାପରୁ ତ୍ରାହି ପାଇବାର ବାଟବିଷ୍ଣୁ ସହସ୍ର ନାମକୁ ନିତ୍ୟ କର ପାଠ ।ଏ ଭବେ ଏ ନାମ ରାଶି ଅମୃତ ସମାନବିଷ୍ଣୁପୁର ଯିବା ପାଇଁ ସେବ ବାଇମନ ।ହେଜ ହେଜ ଗୁଣ ଗୁଣ ଷୋଡ଼ଶ ନାମକୁମୁକତିର ପଥ ଏହି ଧରିତା ଧାରକୁ ।ଔଷଧ ସେବନ ବିଷ୍ଣୁ

ନବ ବର୍ଷର ଅଭିନନ୍ଦନ

ନୂତନ ବର୍ଷ ର ନବୀକରଣ କୁ                କର ହେ ସବୁ ସ୍ୱାଗତ,ହିଂସା ଅହଂଭାବ ଦୁରୀଭୂତ ହେଉ                ସଭିଏଁ ହୁଅ ଜାଗ୍ରତ ।।କିଛି କ୍ଷଣ ପରେ ନବ ବରଷ କୁ                 ସ୍ୱାଗତ କରିବା ଭବେଇର୍ଷା,ସ୍ୱାର୍ଥ ଆଉ କୁମନ୍ତ୍ରଣା ତେଜି            ହୋଇବା ଏକାଠି ସର୍ବେ।।ଜାତୀୟ

କର୍ମ ହିଁ ଭଗବାନ

ଏକଦା ଫ୍ରାନ୍ସ ଦେଶରେ ଜଣେ ରାଣୀ ଥିଲେ । ସେ' ସବୁବେଳେ ବହୁତ ଗର୍ବ କରନ୍ତି । ଗରିବ ଖଟିଖିଆ ଲୋକ ଦେଖିଲେ ଆହୁରି ଅଧିକ ଘୃଣାକରନ୍ତି । ତାଙ୍କ ମହଲକୁ ସଫା କରିବା ପାଇଁ ଫନିଆଁ ନାମେଣ ଜଣେ ନାରୀ ସବୁଦିନ ଝାଡୁ କରିବାକୁ ଆସନ୍ତି । ଫନିଆଁ ସବୁକିଛି ଅତି ଯତ୍ନର ସହିତ କାମ କରନ୍ତି