ମୋ ଗାଁଟି ମୋତେ ସୁନ୍ଦର

ମୋ ଗାଁଟି ମୋତେ ସୁନ୍ଦର ହୋଇଥାଉ ଖାଲ ଖମା , ଯେଉଁଠି ଥିଲେବି ତାର ପ୍ରତିଛବି ମନରୁ ଯାଏନି ଜମା I (୦୧) ମୋ ଗାଁଟି ମୋତେ ସୁନ୍ଦର ରହିଥାଉ ଚାଳ ଝୁମ୍ପୁଡି ତାହାରି ଭିରତୁ ବାହାରି ଆସଇ ସ୍ନେହ ମମତାର କଢି ।(୦୨) ମୋ ଗାଁଟି ମୋତେ ସୁନ୍ଦର ନଥାନ୍ତୁ

ଜୀବନ

ଥଣ୍ଡା ଟିକେ ହେଲେକାଶ ଟିକେ ହେଲେକରୋନା, କରୋନା ଲାଗୁଛି I ଥଣ୍ଡା ଛାଡ଼ିଗଲେ କାଶ ନ ହୋଇଲେମନରେ ସାହସ ବାନ୍ଧୁଛିହାଟ ବଜାରରେ ଫରିବା ପରେମନରେ ସନ୍ଦେହଆସୁଛି I ଚଉଦ ଦିନଟି କଟିଯିବା ପରେମନଟି ତାଜା ହଉଛି lଇୟୁଟ୍ୟୁବ ରେ ଡାକ୍ତରଙ୍କ କଥାମନରେ ସାହସ ଓ ଭୟ ଭରୁଛିଡାଇବେଟିସ ଓ ବିପି ଚେକ

ଆମ ଓ ତୁମ

ତୁମ ବାଡ଼ିରେ ଫୁଟିଲେ ଫୁଲଆମଘରକୁ ବାସେଆମ ଘରେ ଟିକି ପିଲାଟିତୁମ ଘରକୁ ଆସେ I ଆମ ବାଡ଼ିର ଆମ୍ବ ଗଛତୁମ ବାଡି଼କୁ ଛାଇତୁମ ଗଛରେ କୋଇଲି ରାବମୋ ଘରେ ଶୁଣୁଥାଇତୁମ ଗାଆଁରେ ଯାତରା ହେଲେଆମେ ହିଁ ଦେଖି ଯାଉ lଆମ ଗାଁ ରେ ପଢା ସାରିଲେତୁମ ସ୍କୁଲ୍କୁ ଯାଉ I ତୁମ ଗାଆଁରୁ ବାରିକ ଆସିଆମରି

ଆଦର୍ଶ ବାଟ

ପିଲା ଦିନେ ତୋ' ବୋଲମାନି ଚଳୁଥିଲିପରଘରକୁ ପଠାଇଲୁ ଯେତେବେଳେତୋ ଆଦର୍ଶ ବାଟ ବାଛି ନେଲି , ମଥାରେ ଓଢଣୀ ନ ଖୋଲୁଣୁପାଦରେ ଅଳତା ନ ଲିଭୁଣୁଏଠି ସବୁ ବାଣ୍ଟି ଖୁଣ୍ଟି ଦେଲି, ବାଣ୍ଟି ଦେଲି ଟିକି ଟିକି କରିଅକ ପଟ ମନ ଆଉଶୂକମଳ ଦେହଅନ୍ତର ନିଗାଡ଼ି ପୁଣି ବାଣ୍ଟି ଦେଲି ପ୍ରେମରେଶ୍ରଦ୍ଧା

ଛାଇ

ଥକ୍କା ମାରିବି ବସିବାକୁ ଛାଇତ ମିଳିବଘର ର ଛାତ ତଳୁ ତୋଟା ମାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତଛାଇ ଆଉ ଛାଇହେଲେ ତା ପଣତ ଛାଇର ଶୀତଳସେ ଛାଇରେ କାହିଁ lବଞ୍ଚିଥିବା ଯାଏ ତ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିବଏକାଧିକ ସମ୍ପର୍କ ର ଶସ୍ତା ଶବ୍ଦ ମାନବେଳେ ବେଳେ ହେବ ପୁଣି ତିକ୍ତମମତା ରେ ଭରା ସେଇ ଏକ ମାତ୍ର ଶବ୍ଦସେଥିରେ ତ ଭରିଛି

ୱର୍କ ଫର୍ମ ହୋମ

ସେଦିନ ବିଲ ରୁ ଫେରି ଝାଳ ବୁହା ଅବଶ ଶରୀର ଟାକୁ ଦଣ୍ଡ ଦୁଆର ମାଟି ପିଣ୍ଡା ଉପରେ ଗଡେଇ ଦେଉ ଦେଉ ସ୍ତ୍ରୀ ମଳବିକା ଓ ପୁଅ ରାକେଶ ହସ ହସ ବଦନ ରେ ଧାଇଁ ଆସିଲେ ରାଜନ ପାଖକୁ ।ମାଆ ପୁଅ ଙ୍କର ହସ ହସ ମୁହଁ ଦେଖି ରାଜନ ମଧ୍ୟ ଟିକେ ହସି ଦେଇ ଚିନ୍ତା କଲେ,"ସତରେ ମୋର ଏ ମାଟି ଘର ଟି ବି ମୋ ପାଇଁ

ମୌସୁମୀ

ଦରିଆ ପାରିରୁ ଆସୁଥିଲା ଆସୁ ଅଛି ମଉସୁମୀ ଆଜିଦାରୁଣ ନିଦାଘ ଦାଉ ସାଧୁଥୁଲା ବୁଦ୍ଧି ଯିବ ତାର ହଜି

ପରଶ୍ରୀକାତର

ଅନ୍ୟର ସୁଖରେ ଦୁଃଖ କରେ ଯିଏପରଶ୍ରୀ କାତର ସିଏଆଜି ନ ହେଲେ ବି କାଲିକି ନିଶ୍ଚୟଦୁଃଖ କଷ୍ଟ ଭୋଗିଥାଏଏପରି ଜନକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ନ ହୋଇପ୍ରଭୁ ବହୁ ଦୁଃଖ ଦେବେସେଥିପାଇଁ ଇର୍ଷା କରନାହିଁ ଦେଖିଅନ୍ୟ ର ଆନନ୍ଦ କେବେପରକୁ ସାହାଯ୍ୟଦେଲେ ସୁଖ ଢାଳିହୋଇବେ ମାନବ ଦେବଏପରି ଗୁଣର ବ୍ୟକ୍ତିଟିଏ ଜାଣଯୁଗେ

ଛୋଟ ଆମ ସଂସାର

ଛୋଟ ଆମ ସଂସାରପ୍ରଭୂ ଦୟାରେ-ହସ ଖୁସିରେଦିନ କଟୁଛି ଆମର. ! ରତନ ଦୁଇ ଆମରି ପାଇଁଦେଇ ଅଛନ୍ତି ଜଗତ ସାଇଁରମା ଓ ଉମା-ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପ୍ରତିମାଘର ଲାଗୁଛି ସୁନ୍ଦର. ! ମନକୁ କରି ନାହିଁ ନିଉନନାହାଁନ୍ତି ବୋଲି ପୁତ୍ର ସନ୍ତାନଖେଳ କୁଦରେ-ପାଠ ପଢ଼ାରେଝିଅ ମୋ ଏକ ନମ୍ବର. ! ମନରେ କେତେ ଆଶା

ମୂଷାଫିର୍ ଖାନା

ଶବ୍ଦର ଘନ୍ ଘଟା ଭିତରେ ନିରବ ନିଶ୍ଚଳ ହୋଇକେତେବା ଖୋଜିବି ଆଉ ଅଣ ନିଶ୍ୱାସୀ ହୋଇଯାଏପ୍ରତି ଆଘାତରେ । ଜୀବନ ଜଳୁଚି ଦେଖ ଜୁଇର ନିଆଁରେପାଷାଣ ପ୍ରତିସମ ଠିଆ ଏଠି ମୁଁ ଧୂ ଧୂ ଝାଞ୍ଜିଖରା ମରିଚିକା ପରେ ।ମୁଁ ମୂଷାଫିର୍ ଖାନାକେହିକେବେ ଦେଇଛିତ ଲେଖି