କାସତଣ୍ଡି ହସୁଛି

କାସତଣ୍ଡି ହସୁଛି ମା' ଙ୍କ ବାରତା ଶୁଣିଖୁସିରେ ସେ ନାଚୁଛି,,,,।ପାର୍ବଣ ଙ୍କୁ ସାଥେ ନେଇ ମା ମୋର ଆସିବେଆନନ୍ଦ ଉଲ୍ଲାସ ଭରି ,ଘରେ ଘରେ ପୂଜା ପାଇବେ....।ସଜହେବ ପୁରପଲ୍ଲୀ ପୂଜାମଣ୍ଡପ ସଜହେବପିଠାପଣା ମହକରେ,ଚଉଦିଗ ବାସିବ....। କେତେ ଆଶା କେତେ ନିଶା କେତେ ପୁଣି ଭରସାମା ଙ୍କ ଆସିବା

ମାୟା

ଶବ ପାଇଁ ମୋର ଚିତା ସଜାଅନାସଜାଡ଼ିବା ଅଟେ ମନାମାରିବା ପୂର୍ବରୁ ହୋଇଅଛି ଦଗ୍ଧହୋଇ ମୁଁ ମାୟାରେ ମୁଗ୍ଧ । କବର ଖୋଳିଲେ ଲାଭ ଅବା କ'ଣ ?ହନ୍ତସନ୍ତ ସଦା ପ୍ରାଣ,ସଦା ଚିନ୍ତାନଳେ ଜଳି ଜଳି ମୁହିଁପିଣ୍ଡ ପ୍ରାଣ ନାହିଁ ଥୟ । ଜଳନ୍ତା ଅଙ୍ଗାର ସମ ହୋଇଅଛିବିଷୟା ବିଷ ରେ ରଖି ରଖି ସଦା ଲୟ

ଅଭିଶପ୍ତ ପିତୃତ୍ୱ       

ସାଇ ପଡିଶା ଲୋକେ କଥା ହେଉଥିଲେ ଅମରେଶ ବାବୁ  ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଜରାଶ୍ରମ ବନେଇ ଦେବେ ନା କଣ? ଭାବିବା ମଧ୍ୟ ଠିକ । କାରଣ ବାପ ଝିଅ ଦୁଇ ଜଣ। ସ୍ତ୍ରୀ କେବେ ଠାରୁ ତାଙ୍କୁ ଛାଡି ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷ ସହିତ ଚାଲି ଯାଇଛନ୍ତି।ଏମିତି ପରିସ୍ଥିତିରେ ଯଦି ଘରେ ଅନ୍ୟ ତିନି ଚାରି ଜଣ ବୃଦ୍ଧ ବୃଦ୍ଧା ଆସି

ଅମଡ଼ା ବାଟ

ଆଗୋ କଣ କରୁଛ? ଦେହ ଭଲ ଲାଗୁନି କି?କାମ କୁ ଯିବ ନାହିଁକି ଆଜି? "କହି କହି ଘର ଭିତରକୁ ପଶି ଆସିଲେ ସ୍ତ୍ରୀ ମାଳତୀ।ଶୀତୁଆ ସକାଳ ର କନ୍ଥା ଭିତରେ ଥାଇ ନାନା କଥା ନାନା ବ୍ୟଥା ର ଚିନ୍ତା ଭିତରେ ଘାଣ୍ଟି ହେଉଥିବା ମାଧବ ଚିନ୍ତା ରାଜ୍ୟ ରୁ ଫେରି ଆସିଲେ ବାସ୍ତବ ଦୁନିଆଁ କୁ। ମାଧବ ଏପାଖ

ସଂଗ୍ରାମୀ ପଥେ ବୈକୁଣ୍ଠ ବାବୁ

ସଂଗ୍ରାମ ପଥେ ସଂଗ୍ରାମୀ ବୈକୁଣ୍ଠ ସାହୁ ତାଳଚେର ପ୍ରଜାମଣ୍ଡଳ ଇତିହାସକୁ ପର୍ଯ୍ୟାଲୋଚନା କଲେ ଜଣାଯାଏ ଯେ ଆଗଧାଡ଼ିର ସମସ୍ତ ନେତା ଓ କର୍ମୀ ଥିଲେ ଉଚ୍ଚ ଧନୀକ ଗୃହର ଓ ସୁଶିକ୍ଷିତ । ତେଣୁ ସମସ୍ତେ ଥିଲେ ବାବୁ ପଦବାଚ୍ୟ । କିନ୍ତୁ ସେହି ଆଗଧାଡ଼ିର ନେତା ( ବା ) କର୍ମୀ ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ

ସନ୍ଥ-କବି

କବି କୁଳ ଚାନ୍ଦ ଆହେ ଭୀମଭୋଇଅମୀୟ ଝରଇ ପଦୁ ତୁମରଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ତ ହେଲା ବିଶ୍ଵଜୟୀପାଇଣ ତୁମର କାଉଁରୀ କର l ଓଡ଼ିଆ ସଂସ୍କୃତି କେତେ ତ ମହାନସ୍ତୁତି ଚିନ୍ତାମଣି କରେ ବୟାନ,ନିଜ ଜୀବନକୁ ନର୍କରେ ପକାଇବିଶ୍ଵହିତବାଞ୍ଚି ହେଲ ମହାନ I ବିଶ୍ୱଘୋଷି ହେଲା ତୁମ ମହାନତାସନ୍ଥକବି ନାମେ ହେଲ

ସମ୍ପର୍କ

ସହର ର ଶେଷ କୋଠା ଟି ।ଏଠାରେ ଯୁବକ ଯୁବତୀ ମାନଙ୍କ ଗହଳି ଲାଗିନଥାଏ ।କିନ୍ତୁ ନୀରବତା ଭିତରେ ଗହଳି ଥାଏ ।କିଏ ରାମାୟଣ,ମହାଭାରତ, ଗୀତା, ବାଇବେଲ କିମ୍ବା କୋରାନ ପଢିବା ରେ ବ୍ୟସ୍ତ ତ କିଏ ବଗିଚାରେ ଆଉ କିଏ ହସ୍ତ ଶିଳ୍ପ ରେ।କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥାନ୍ତି ଅନ୍ୟ ର ସେବା ରେ।ହଠାତ

ନନ୍ଦ ନନ୍ଦନ

ଏ ସଂସାର ପଥ ବଡ଼ ବିଷମୟଚାଳିବାଟା ଭାରି କଷ୍ଟହେ ନନ୍ଦ ନନ୍ଦନ ତୋ ଆଲୋକ ପାଇଚାଲୁଥିବି ଏହି ବାଟ,କାଳିଆ ରେ ସୁଗମ ହେବ ମୋ ବାଟ ।ଗଂଠୁଲି ମୋହର ଭାରି ହୋଇଅଛିହିଂସା,ଦ୍ୱେଷ,ଘୃଣା ଥାଇରହ ରେ କାଳିଆ,ସେ ଗଂଠୁଲି ଥୋଇଧରିବି ତୋ ଜପାମାଳୀ,କାଳିଆ ରେ ଜପିବି ତୋ ଜପାମାଳୀ । ଶୟନେ ସ୍ବପନେ ତୋତେ

ପରମ ପ୍ରେମିକା

ପ୍ରକୃତି କୋଳରେ ଫଗୁଣ ଆସିଛିମଳୟ ସାଥିରେ ଧରିପଲ୍ଲୀରୁ ସହର ଆମ୍ବତୋଟା ମାଳବଉଳେ ଯାଇଛି ଭରି l ଭରା ବଉଳର ସୁଗନ୍ଧ ସୁବାସେମନ ପ୍ରାଣ ପୁଲକିତମଧୁ କୋଳ କଣ୍ଠି କୋକିଳ ତାନରେଉଲ୍ଲସୀ ଉଠେ ମୋ ଚିତ୍ତ l ପ୍ରକୃତି ରହିଛି ସେବାରେ ଆମରିପ୍ରକୃତିକୁ ଭଲ ପାଏପବନ ଢାଳଇ ଆଲଟ ଚାମରଜଳ ପାଦ ଧୋଇ

ଶ୍ରୀପଞ୍ଚମୀ

ମନେପଡେ ମୋର ଶ୍ରୀପଞ୍ଚମୀ କଥାଆମ ଗାଆଁ ଚାହାଳିରେଖଡି ଛୁଆଁ ଵେଳେ ନୂଆ ସିଲଟରେଗୁରୁ "ଶ୍ରୀ" ଲେଖିଥିଲେ ।ଶ୍ରୀ ଲେଖା ପରେ ମଡାଇ ମଡାଇତିନି ଥର ଗାରେଇଲିସେହି ଦିନ ଠାରୁ ଗାଁ ଚାହାଳିରଛାତ୍ର ମଧ୍ୟେ ଗଣାହେଲି । ଯେଉଁଦିନ ଠାରୁ ଏଇ ହାତ ମୋରପ୍ରଥମେ ଖଡି ଛୁଇଁଲାସେଦିନ ପାଖରୁ ସିଲଟ ଖଡ଼ି